Jy sal nooit weet voor dit te laat is nie.

Eendag, lank lank gelede, het ek bykans elke dag voor die rekenaar gesit en iets geskryf. Dit was òf deel van my werk, òf ek het by die huis gesit en iets te sê gehad. Iets wat mense wou hoor. In sekere opsigte was dit die lekkerste, maar ook die slegste tyd van my lewe.

In daarde tyd was ek soms verlore vir myself, weg vir my kinders en onbekombaar vir my man, omdat daar groot persoonlike verliese in my lewe plaasgevind het. Daardie verliese het gemaak dat die spasie in my kop iets geword het waar ek elke dag vertoef het, maar dit het ook my tronk geword.

My verlosser en my bewaarder.

Ironies genoeg, was dit juis daardie verliese wat gemaak het dat ‘n paar half-verlepte gedigte en drie beskaafde stories – elke dan en wan – op ‘n bladsy kon realiseer. Die ou geykte storie van die skrywer wat skryf wanneer hy op sy seerste is, en ‘n doodgewone wekrklose word as dit met hom redelik goed gaan.

In daardie tyd het stories oor geldelike verlies, persoonlike teleurstellings, half hoopvolle toekomsdrome en verbeeldingryke verliefdvlugte gegaan. Niks spesiaals nie, net gewoon.

Die meeste van dit was waar, en die res was in my kop (die toekomsdrome en die verliefdgeit).

Vandag sit ek en wonder of dit moontlik is om twee lewens te lei.

Een waarin jy gekonnekteer met jou roeping deur die lewe gaan, waar jy uitreik na die “universe” en funksioneer vanaf jou ware self. Waar woorde soos water vloei en jy kan drink uit die fontein van jou oorsprong.

Van daardie plek warvaan jy af kom: Waar jou binnekantse self sy ontstaan gehad het.

En dan ‘n parallelle lewe, waar jy gewoonweg net Sondagoggend voor die visblikrak in Checkers staan en wonder of jy twee woorde agtermekaar kan string, omdat jy vir die afgelope jaar vanaf jou buitekantse self funksioneer. Daardie plek waar jy net oorleef en bestaan.

Daardie plek waar jy voor die afgrond staan en dit nie eens sien nie, omdat jy blind geword het daarvoor. Waar jy gaan afval as jy vorentoe tree.

Wie weet? Dalk is die beste deel van jou lewe al verby, maar jy sal nie weet voor dit te laat is nie, né.

Advertisements

Onverteerbare verlies, as jy van binne af buite toe begin werk.

Terwyl ‘n kollega sy jaarlikse maandlange Sabbatsreis deur elke antiekwinkel in die Wes-Kaap neem, en ek vir die volgende maand so bietjie harder gaan moet werk om sy gaatjie vol te maak, dink ek aan die afgelope jaar wat verby is.

‘n Jaar gelede, het ek weer myself na ‘n breek van bykans sewe jaar terug in die koerantwêreld begewe. Dit eintlik soos baaisiekel ry, het ek agtergekom.

Skaars ‘n week nadat ek begin werk het, het ‘n geweldige tragedie ‘n gesin op ‘n dorpie naby my getref.

‘n Ma het albei haar klein seuntjies in ‘n ongeluk verloor, en ek moes daaroor berig.

Met groot trepidasie het ek die telefoon opgetel, ‘n paar oproepe gemaak en uiteindelik by haar uitgekom via ‘n susterskind. Heel onverwags. (Ek het eintlik die niggie gebel om die mamma se nommer te kry, toe sy vir my sê: “Hou aan, sy staan hier langs my.”)

En skielik moes ek met iemand praat wie se lewe die vorige aand onherroeplik verander het. Nooit weer sou dié vrou die voorreg hê om haar twee seuns teen haar vas te druk, soos wat ek pas daardie oggend gedoen het voordat ek werk toe is nie.

Ek onthou hoe sy gehuil het aan die ander kant, soms só dat ek glad nie kon hoor wat sy sê nie, hoe ek te sleg gevoel het om elke keer “ekskuus?” te sê.

Ek moes begrafnis toe, om dit af te neem. Ek het eenkant op die galery gesit, weg van die mense, dalk omdat ek nog nie seker was of ek myself heeltemal wil terug begewe in dié hartseer en rou wat so dikwels met hierdie werk gepaard gaan nie.

Kort daarna het ek en die vrou facebook-vriende geword. In lyn met haar oop geaardheid het sy selfs al vir my ‘n foto gestuur wat iemand van MY op die begrafnis geneem het,

Ek volg haar rouproses nog elke keer wanneer sy skryf oor hoe sy sommige dae nie kan aangaan met haar lewe nie, sonder haar seuns.

Soms inbox ons mekaar, oor ander dinge.

Oor ‘n week of wat is dit ‘n jaar sedert haar seuns weg is. Ek gaan daar wees wanneer hulle ballonne gaan loslaat op die plek waar die ongeluk gebeur het. Ek sal iets daaroor skryf, vir die koerant.

Maar wanneer ek volgende jaar my eie twee seuns se nuwe skoolklere aantrek en hulle vir die eerste keer deur die skoolhekke stap, wéét ek gaan ek aan haar dink.

 

 

 

 

 

‘n Kollektiewe sameswering teen vegetariërs – Volksblad-rubriek

Goeiemôre-rubriek, soos verskyn in Volksblad van 5 September 2012.

Marlene Jordaan

OM ’n vegetariër in die Vrystaat te wees, is soos om die enigste Cheetah-ondersteuner op ’n Bloubul-paviljoen te wees. Jy steek soos ’n seer duim uit, jy met jou eensame oranje vlaggie.
“Ownsome by your lonesome,” soos my ouma altyd gesê het.
Kollega Charles Smith het onlangs hier geskryf oor die heerlike kulinêre lewer- en longvreet-avonture wat met jag gepaard gaan.
Dit is eg Vrystaats, en iets waarmee ek ook grootgeword het, synde my pa elke winter al sy tjomme genooi het om die springbok- en blesbokbevolking op ons plaas uit te dun.
As kind het ek my oë styf toegeknyp as ek verbygestap het by die rye en rye slagsinkplate vol dooie bokke met starende oë en uitgerygde derms.
Een van daardie snaakse kwinkslae van die heelal het bepaal dat ek, in wie se mond vleis ná die tweede kouslag dik word, ’n beesplaas sou erf toe my pa oorlede is. Een van my diepste liefdes is die rooi Afrikanerbees. Dit is my hartsbees. Solank hy nie slagplaas toe hoef te gaan nie. Nodeloos om te sê ek was ’n patetiese beesboer.
Toe ek ’n paar jaar gelede besluit het om die vegetariërpad te loop, het ek min besef watter uitdaging gegewe my geografiese posisionering.
In die Vrystaat en Noord-Kaap reken die meeste mense mos ’n hoender is groente met vere aan. Sien jy met groot opgewondenheid in ’n restaurant dat daar ’n “v” langs sekere geregte staan, word jy gou afgebring aarde toe.
Hier bestaan eetplekke se idee van meer gesofistikeerde vegetariese geregte uit spinasie-en-feta-pizzas, spinasie-en-feta-quiche, spinasie-en-feta-tramezzini en spinasiepasta.
Ek vermoed die bedryf het kollektief saamgesweer om vegetariërs se ystertekorte uit te wis.
’n Bekende gesinsrestaurant het ’n vegetariese “platter”. Dit bestaan uit ’n paar van sy bykosse en ’n kaas-quiche saamgeflans op ’n bord.
Die quiche proe of dit sewe maande in die diepvries gelê het en op hoog opgewarm is, het ek onlangs ontdek.
Ek onthou hoe ek, in dramatiese ontsnappingspoging van spinasie, ’n ham-en-sampioen-fetuccini bestel het. Ek smeek hulle moet dit asseblief sonder die ham maak. En toe dit met die ham aankom, die kelner vir my vra of ek nie maar net rondom dit kan eet nie, want “dit gaan mos maar net oor die smaak, né, tannie?”
Red nou ’n nasie en red vegetariërs van spinasie.

http://www.volksblad.com/Rubrieke/Goeiemore/n-Kollektiewe-sameswering-teen-vegetariers-20120905

Weekly photo challenge: Dreaming

I took this picture of these girls just after they received their grade 12 exam results, and all had passed. They were all dreaming of a  bright future, of a successful life and careers. I wonder whose dreams will come true?

“Less than 50 percent of all matriculants (in South Africa) will  hold a formal job before they celebrate their 24th birthday” – Human Resources Research Council.

“We’re dreaming about a successful life. But now it’s party time!”

” Only four out of every ten matriculants who enter the labour market directly after matric, will find jobs.” – Solidarity

What do I dream of? A government with a decent education system, that really cares about the children.

“Despite assurances that the education department would meet a high court ordered deadline, some Limpopo schools are still without textbooks.” (Halfway through the school year. M&G 

 

http://dailypost.wordpress.com/2012/07/13/weekly-photo-challenge-dreaming/comment-page-1/#respond