Drie kinders brand dood in shack. Sommige kinders vries ook dood.

Hier by ons het daar oor die naweek drie kinders in ‘n shack doodgebrand.

Hulle ma het – na bewering – gaan drink en die shack se deur van buite toegesluit. ‘n Kers het vermoedelik omgeval, en die drie kindertjies, angsbevange, kon nie uitkom nie. As dit waar is, wat volgens die redelik betroubare huiswerkernetwerk in my woonbuurt (waar die kinders se ma gewerk het) het haar verslawing moontlik na die dood van haar kinders gelei. Mxm en eish, sê die netwerk, kopskuddend.

Maar dit moet natuurlik eers in ‘n hof bewys word.

Details rondom die storie loop diep in my woonbuurt se strate, waar die huiswerkers elke oggend om 07:00, wanneer die taxi hulle afgelaai het, ‘n vuur by die ou bushalte maak en opvang oor hul lewens, kinders, en sonder twyfel, hul werkgewers se geite. Die ma het glo ook deel van daardie taxi-groepie uitgmaak, soos ek verstaan. En voorheen was die kinders al van haar weggeneem, as die riemtelegram geglo kan word, waar dit vanoggend met ‘n tongklik in my kombuis geëindig het.

Nou gaan sy aangekla word, waarskynlik tronk toe, waar sy vir baie baie jare tyd gaan hê om oor die dood van haar kinders en die verslawing wat tien teen een daartoe gelei het, na te dink. Ek is baie baie bly ek is nie sy nie. Deur genade, né.

Dit is nie die eerste keer dat dit gebeur nie, en dit gaan ook nie die laaste keer wees nie.

Ek onthou ‘n paar jaar gelede, toe ek nog by Volksblad gewerk het, het ek ‘n storie moes loop doen oor twee sussies wat in ‘n huis op ‘n plaas doodgebrand het nadat ‘n kers omgeval het. Hulle was, so ver ek kan onthou, hul ma se enigste kinders.

Die boer en werkers het vergeefs probeer om hulle te red, maar dit was te laat toe hy met sy vuurvegter by die werkershuis aangekom het. Hulle was nie toegesluit nie, die vuur het net te vinnig versprei.

Ek moes langs die teerpad stop, deur ‘n draad klim en veldlangs stap tot by die uitgebrande werkershuis. Dit het my aan my eie lewe laat terugdink op die plaas. Veldlangs, op voetpaaie, werkershuise toe om te gaan speel op Saterdagmiddae. Maar ek het sonsak elke dag weer teruggekeer huis toe.

Voor ek weg is, het ek saam met die pastoor, die ander plaaswerkers, die boervrou en die wyk se dorpsraadslede wat kom help het, hande gevat en in ‘n kring gestaan terwyl hy bid. My oë was oop. Die ma s’n ook en ons het kortstondig vir mekaar gekyk.

Daardie dag, toe ek terug ry kantoor toe op die slaggatpad, die Vrystaat-son laag op die horison en halfgestroopte mielielandgeraamtes as enigste getuie van die onmeetbare tragedie, het ek geweet sommige stories moet diep gebêre word nadat hulle geskryf is.

Dit maak jou moeg, en dit maak jou oud. Dit maak jou weet dat kinders doodgaan, dat JOU kinders kan doodgaan, dat jy in die nag wakker lê en dink, en weet as jy môre opstaan, gaan jy die laai op dié storie moet toesluit en die sleutel weggooi.

Maar daar is duisende onvertelde stories. Dit is die stories van kinders in gewone huise, nie shacks nie – gewone woonbuurte, wat ook dag na dag wag vir ouers. Ouers wat soos zombies voor rekenaars sit, voor die televisie, in die kantoor vir 16 uur dae, permanent oorsee is. Wat verslaaf is aan sukses, elektronika, hul eie lewens.

Ouers wat iPads in klein handjies stop, permanent nannies het, selfs oor naweke, en “nie nou tyd het nie.”

“Nie nou nie, ek is besig.”

Daardie kinders brand nie dood nie, hulle vries dood.

Waar jy was

Haal Aan

Waar jy was

Soms wil ek my net verwyl
in die lêplek van my hart se hart
waar jy nog skuil,
ek wil sit, ek wil dáár vertoef,
net ‘n bietjie draal,
waar ander wette die weg van
ons eindlot bepaal.

Ek wil ‘n bietjie huiwer
waar jou lagstem nog, so suiwer
kon resoneer en troef en speel.
Waar, vervaag het in sy geheel
die ritme van die wêreld buite
op die aandrang van ons wilsbesluite.

Maar in dié ontmensde hart se gang
loop net die diepste, diep verlang

 

 

Uit: Naakstudie van ‘n boeremeisie deur Marlene Jordaan

Een ou se alikreukel is ‘n ander ou se mieliepap

Ek lees nou op Niël Stemmet se blog sy resep vir alikreukel. Die eerste en enigste keer wat ek alikreukel geëet het was op Franskraal, in die Desembervakansie voor die Groot Y2K-rekenaarverdonkering, wat toe nooit plaasgevind het nie.

Dit was inderdaad een van die vreemdste vakansies van my lewe, die een voor Y2K se nuwejaarsaand. Daardie Desember het vir my ‘n skeiding tussen ‘n ou en nuwe lewe gebring.

Voor daardie Desember (en in hom) het my lewe meestal bestaan uit baie dom keuses maak, en die gemors opvee na die tyd. Ek was ‘n jong, naiewe vrou wat soms agteroorgebuig het, haar beginsels prysgegee het om liefde te wen.

It.Did. Not. Work.

Die meeste van daardie tyd se stories hoort op ‘n biegblad, so ek gaan eerder hier skryf oor my vreemde ervaring met die alikreukel-mense, daardie Desember-vakansie.

Ons het by mense aangekom (vriende van vriende) se huis op Franskraal. Ek was net saam, dit was ‘n vakansie waar ek meestal nie in beheer was van my eie lot nie. Of nog nie besef het ek kan beheer neem van my eie lot nie.

Pas aangekom by die vreemde mense, het die dogter van die huismense (sy was omtrent my ouderdom) my aanhou aanstaar asof ek van ‘n ander planeet kom.  Later het sy opgespring en haar ma luidkeels geroep: “Ma! Ma! Kom hier!” Dit het dringend geklink.

Haar ma het die sitkamer ingekom, na my gekyk en dadelik vir my gevra of ek van Kroonstad af kom en of ek familie van die Serfonteins was. Dit was die eerste keer in my lewe wat ek die mense ontmoet het.

“Ja,” het ek geantwoord. “Ek is familie van die Serfonteins.” Inderdaad, my grootoumagrootjie was ‘n nooi Serfontein, ons (nou heengegane) familieplaas was van haar pa af. Die dam langs die plaas is na hom vernoem.

Ook het ek en die ma (wat toe nou ook Serfontein-bloed in haar het) op ‘n druppel na mekaar gelyk. Dié dat die dogter my so aangestaar het. Seker gereken ek is weggegee by geboorte.

Interessant genoeg, die einste dogter werk as verslaggewer, so skryfbloed loop.

Nadat daar toe familie uitgelê is, het die ma aangedring ek moet saam gaan alikreukel uithaal. Dit was vir my, ‘n gebore en getoë Vrystater, een van die vreemdste ervarings wat ek tot hede gehad het. Dis seker net so goed jy vra ‘n Kapenaar om mielies te pluk.

Die branders, die snorkels, die rotse, die soutwater in die neus op. Het net nie vir my gewerk nie.

Ek onthou hoe spulletjie, gaar, my ook laat gril het. Hoe ek die reuk nie kon hanteer nie, en hoe my maag draaie gemaak het toe ek dit in my mond sit en sluk. Ek skat ‘n mens moet daarmee grootword om dit werklik te geniet. Ek reken dit het min of meer dieselfde uitwerking op my gehad as wat mieliepap op Kapenaars het.

Die les wat ek daardie vakansie geleer het: Ware liefde is onselfsugtig. ‘n Mens kan jou eie lot bepaal, en dis beter om dit te doen. ‘n Mens het oral familie, veral daar waar jy dit nie verwag nie.

En belangrikste van alles: Een ou se alikreukel is ‘n ander ou se mieliepap.

 

 

Weekly Photo Challenge: Split-Second Story: VICTORY

The challenge for this week: Tell a story by split second photo.

 

For these boys, hockey is their life. They eat, breathe and sleep hockey. Often one would find them practicing on their own, motivated by circumstance to better themselves, their lives and their futures.

 

PLACE: South Africa.

 

A  hard earned victory over their greatest of opponents. 

A hard earned victory over their greatest of opponents.

http://dailypost.wordpress.com/dp_photo_challenge/split-second-story/

 

Kyk tog net vir daai lidmaatskapkaartjie voor jy die hotwings verkoop

Die VOLK se haat en kwaad verstom my.

Ek weet nie eintlik hoekom nie, want ek hang al jare saam met hulle op sosiale netwerke rond. Ek dink eintlik die probleem lê daarby dat elkeen met ‘n radikale eier te lê, nou toegang tot die internet het.

Dalk is 3G-selfoontorings nou meer prolifies op afgeleë plase, who knows. Grappie. Not.

Maar mense wat ‘n man wat vir sy brood en botter gaan sing het op die president se inhuldiging, se kind doodwens, is om die minste te sê, siek. Dit grens aan waansin. Rassistiese waansin. Idiotiese waansin.

Dan moet elkeen van hierdie mense met ‘n motorhawe tog net ANC-lidmaatskapkaarte check voordat hy sy petroljoggies laat petrol ingooi vir elkeen met van ‘n 4 plus one-skorrokoro tot ‘n gravytrein-Merc.

Of as jy wat Kurt so skel ‘n verfwinkel het, moet jy net nie geel, swart of groen verf verkoop aan enigeen wat moontlik soos ‘n regeringsondersteuner lyk nie. Dis volksverraad. En as jy regtig AL die ‘libtards’ haat, ook tog net nie nie helderblou verf nie. Hy verf dalk sy posbus en tarnish die “wit woonbuurt”.

As jy die eienaar is van die local Chicken Licken, of KFC, is jy ongelukkig geheel en al in jou moer in. Sluit jou besgiheid se deure asb en gee jou customers se geld terug. Want beginsels is baie belangriker is om geld te vat van enigiemand wat die regering goedgesind is of, behoede ons, positiewe drome het vir die land. Vra voor jy die order vat. “Do you want everyone to work together in this country. Yes?! No hotwings for you then, sir.”

Hoe durf jy ‘n lewe maak, jou nering beoefen, deur besigheid te doen met die regering???? So elkeen wat vir Kurt kwaad is, gaan kanselleer enige bou-, verf-, IT-, plavei-, diesel,- herstelwerk-, of (take your pick) vervoerkontrak wat jy met enige staats- of semistaatsinstelling het, asseblieftog.

Gaan haal jouself sommer nou van vendor’s lists ook af. Selfs van maatskappye wat met die regering sake doen s’n, want dis mos ‘guilty by association’.

Jy mag ook nie viral videos kyk wat ons land se goeie eienskappe uitbeeld nie. Sit af jou Youtube en laat sny jou internet af. Want o hel, behoede dit tog dat iemand tog net iets opbouends en goed te sê of te doen het vir ons landjie.

EK Sê DIT: Ek is lief vir ons land. Ek dink as ons almal saamwerk, kan dit werk. Selfs ou Kurt, al kan hy nie regtig sing nie (in my opinie). Maar hy sing steeds beter as ek, en dit maak sy aksie belangrik.

Ons het ‘n idioot vir ‘n president, maar ons het baie meer slim, hardwerkende, eerlike mense, wat hier wil bly en gatvol is vir die handjievol, kermende, siek spul negatiewes.

Dankie tog.