Om te trek is soos om met afgeskeerde hare voor Hubble te gaan staan.

Een keer, lank gelede, het ek my hare afgeskeer. Die aanvanklike euforie wat daarmee gepaard gegaan het, het ‘n paar dae gehou. Dit was tot een oggend wat ek ‘n innerlike bad hair day beleef het. Skielik het ek nie ‘n lang bos krulhare gehad waaragter ek my gemoedsbekakking kon wegsteek nie.

Ek het die oggend dorp toe gegaan en skielik het my vette baie prominent gevoel en my plooie ekstra diep.

My self-oorbekende gesig en lyf het soos ‘n uitgewaste kombuisvadoek gevoel onder die nommer 2-seunsnit op my kop. Uitgelewer aan almal en nog wat. Maar deurdruk moes ek deurdruk, en ek het maar so geloop, want wat anders moes ek nou juis doen?

Enige vrou sal jou vertel dat daar nogals ‘n voordeel is aan hare, en aan baie daarvan. ‘n Groot haredos help jou wegsteek aan al die ander goed wat jou pla.

Om na ‘n vreemde dorp te verhuis, is soos die megagreep van hare afskeer. Dis soos om met jou afgeskeerde kaalkop aan die kykkant van die Hubble-teleskoop in te beweeg. Weg is die wegkruip agter die bekende, die poniestert maak van paaie ry sonder om twee keer daaroor te dink en handoplig en groet vir almal en nog wat.

Skielik is jy uitgelewer, in al jou naaktheid, aan dit wat jy net is sonder die pantser van dit wat ander van jou WEET.

Jy is skielik net die wat jy op die oog af is: ‘n middeljarige, valerige vrou met twee kinders en skottelgoed in die wasbak. Jy kan nie meer wegkruip ager die langhaar-kapsel van waar jy gewerk het, skoolgegaan het, wie jy ken en wie jy vir ander is nie.

Jy is skielik net die somtotaal van die biologiese massa bo-op jou voete. (In my geval ‘n bietjie te veel, weens te min draf). Niks meer nie en niks minder nie.

Op die lange duur kan dit nie sleg wees nie, want dit gee jou dalk die kans om jouself weer te herontdek, te herontwerp, as’t ware. Maar dat dit moed vat om jouself in al daardie naaktheid te aanskou, is nie altemit nie.

Jy doen nie net afstand dit wat jy al reggekry het nie, maar jy moet ook erken dit wat jy nooit kon vermag nie.

Gelukkig groei hare weer terug. Die onbekende word weer die bekende, hopelik later die beminde. Soos die wysgeer een keer gesê het: “Ons sal maar moet sien.”*

 

*Ek lieg, die wysgeer bestaan nie. Dit was my ma. 

 

 

Drie kinders brand dood in shack. Sommige kinders vries ook dood.

Hier by ons het daar oor die naweek drie kinders in ‘n shack doodgebrand.

Hulle ma het – na bewering – gaan drink en die shack se deur van buite toegesluit. ‘n Kers het vermoedelik omgeval, en die drie kindertjies, angsbevange, kon nie uitkom nie. As dit waar is, wat volgens die redelik betroubare huiswerkernetwerk in my woonbuurt (waar die kinders se ma gewerk het) het haar verslawing moontlik na die dood van haar kinders gelei. Mxm en eish, sê die netwerk, kopskuddend.

Maar dit moet natuurlik eers in ‘n hof bewys word.

Details rondom die storie loop diep in my woonbuurt se strate, waar die huiswerkers elke oggend om 07:00, wanneer die taxi hulle afgelaai het, ‘n vuur by die ou bushalte maak en opvang oor hul lewens, kinders, en sonder twyfel, hul werkgewers se geite. Die ma het glo ook deel van daardie taxi-groepie uitgmaak, soos ek verstaan. En voorheen was die kinders al van haar weggeneem, as die riemtelegram geglo kan word, waar dit vanoggend met ‘n tongklik in my kombuis geëindig het.

Nou gaan sy aangekla word, waarskynlik tronk toe, waar sy vir baie baie jare tyd gaan hê om oor die dood van haar kinders en die verslawing wat tien teen een daartoe gelei het, na te dink. Ek is baie baie bly ek is nie sy nie. Deur genade, né.

Dit is nie die eerste keer dat dit gebeur nie, en dit gaan ook nie die laaste keer wees nie.

Ek onthou ‘n paar jaar gelede, toe ek nog by Volksblad gewerk het, het ek ‘n storie moes loop doen oor twee sussies wat in ‘n huis op ‘n plaas doodgebrand het nadat ‘n kers omgeval het. Hulle was, so ver ek kan onthou, hul ma se enigste kinders.

Die boer en werkers het vergeefs probeer om hulle te red, maar dit was te laat toe hy met sy vuurvegter by die werkershuis aangekom het. Hulle was nie toegesluit nie, die vuur het net te vinnig versprei.

Ek moes langs die teerpad stop, deur ‘n draad klim en veldlangs stap tot by die uitgebrande werkershuis. Dit het my aan my eie lewe laat terugdink op die plaas. Veldlangs, op voetpaaie, werkershuise toe om te gaan speel op Saterdagmiddae. Maar ek het sonsak elke dag weer teruggekeer huis toe.

Voor ek weg is, het ek saam met die pastoor, die ander plaaswerkers, die boervrou en die wyk se dorpsraadslede wat kom help het, hande gevat en in ‘n kring gestaan terwyl hy bid. My oë was oop. Die ma s’n ook en ons het kortstondig vir mekaar gekyk.

Daardie dag, toe ek terug ry kantoor toe op die slaggatpad, die Vrystaat-son laag op die horison en halfgestroopte mielielandgeraamtes as enigste getuie van die onmeetbare tragedie, het ek geweet sommige stories moet diep gebêre word nadat hulle geskryf is.

Dit maak jou moeg, en dit maak jou oud. Dit maak jou weet dat kinders doodgaan, dat JOU kinders kan doodgaan, dat jy in die nag wakker lê en dink, en weet as jy môre opstaan, gaan jy die laai op dié storie moet toesluit en die sleutel weggooi.

Maar daar is duisende onvertelde stories. Dit is die stories van kinders in gewone huise, nie shacks nie – gewone woonbuurte, wat ook dag na dag wag vir ouers. Ouers wat soos zombies voor rekenaars sit, voor die televisie, in die kantoor vir 16 uur dae, permanent oorsee is. Wat verslaaf is aan sukses, elektronika, hul eie lewens.

Ouers wat iPads in klein handjies stop, permanent nannies het, selfs oor naweke, en “nie nou tyd het nie.”

“Nie nou nie, ek is besig.”

Daardie kinders brand nie dood nie, hulle vries dood.

Waar jy was

Haal Aan

Waar jy was

Soms wil ek my net verwyl
in die lêplek van my hart se hart
waar jy nog skuil,
ek wil sit, ek wil dáár vertoef,
net ‘n bietjie draal,
waar ander wette die weg van
ons eindlot bepaal.

Ek wil ‘n bietjie huiwer
waar jou lagstem nog, so suiwer
kon resoneer en troef en speel.
Waar, vervaag het in sy geheel
die ritme van die wêreld buite
op die aandrang van ons wilsbesluite.

Maar in dié ontmensde hart se gang
loop net die diepste, diep verlang

 

 

Uit: Naakstudie van ‘n boeremeisie deur Marlene Jordaan

Een ou se alikreukel is ‘n ander ou se mieliepap

Ek lees nou op Niël Stemmet se blog sy resep vir alikreukel. Die eerste en enigste keer wat ek alikreukel geëet het was op Franskraal, in die Desembervakansie voor die Groot Y2K-rekenaarverdonkering, wat toe nooit plaasgevind het nie.

Dit was inderdaad een van die vreemdste vakansies van my lewe, die een voor Y2K se nuwejaarsaand. Daardie Desember het vir my ‘n skeiding tussen ‘n ou en nuwe lewe gebring.

Voor daardie Desember (en in hom) het my lewe meestal bestaan uit baie dom keuses maak, en die gemors opvee na die tyd. Ek was ‘n jong, naiewe vrou wat soms agteroorgebuig het, haar beginsels prysgegee het om liefde te wen.

It.Did. Not. Work.

Die meeste van daardie tyd se stories hoort op ‘n biegblad, so ek gaan eerder hier skryf oor my vreemde ervaring met die alikreukel-mense, daardie Desember-vakansie.

Ons het by mense aangekom (vriende van vriende) se huis op Franskraal. Ek was net saam, dit was ‘n vakansie waar ek meestal nie in beheer was van my eie lot nie. Of nog nie besef het ek kan beheer neem van my eie lot nie.

Pas aangekom by die vreemde mense, het die dogter van die huismense (sy was omtrent my ouderdom) my aanhou aanstaar asof ek van ‘n ander planeet kom.  Later het sy opgespring en haar ma luidkeels geroep: “Ma! Ma! Kom hier!” Dit het dringend geklink.

Haar ma het die sitkamer ingekom, na my gekyk en dadelik vir my gevra of ek van Kroonstad af kom en of ek familie van die Serfonteins was. Dit was die eerste keer in my lewe wat ek die mense ontmoet het.

“Ja,” het ek geantwoord. “Ek is familie van die Serfonteins.” Inderdaad, my grootoumagrootjie was ‘n nooi Serfontein, ons (nou heengegane) familieplaas was van haar pa af. Die dam langs die plaas is na hom vernoem.

Ook het ek en die ma (wat toe nou ook Serfontein-bloed in haar het) op ‘n druppel na mekaar gelyk. Dié dat die dogter my so aangestaar het. Seker gereken ek is weggegee by geboorte.

Interessant genoeg, die einste dogter werk as verslaggewer, so skryfbloed loop.

Nadat daar toe familie uitgelê is, het die ma aangedring ek moet saam gaan alikreukel uithaal. Dit was vir my, ‘n gebore en getoë Vrystater, een van die vreemdste ervarings wat ek tot hede gehad het. Dis seker net so goed jy vra ‘n Kapenaar om mielies te pluk.

Die branders, die snorkels, die rotse, die soutwater in die neus op. Het net nie vir my gewerk nie.

Ek onthou hoe spulletjie, gaar, my ook laat gril het. Hoe ek die reuk nie kon hanteer nie, en hoe my maag draaie gemaak het toe ek dit in my mond sit en sluk. Ek skat ‘n mens moet daarmee grootword om dit werklik te geniet. Ek reken dit het min of meer dieselfde uitwerking op my gehad as wat mieliepap op Kapenaars het.

Die les wat ek daardie vakansie geleer het: Ware liefde is onselfsugtig. ‘n Mens kan jou eie lot bepaal, en dis beter om dit te doen. ‘n Mens het oral familie, veral daar waar jy dit nie verwag nie.

En belangrikste van alles: Een ou se alikreukel is ‘n ander ou se mieliepap.

 

 

Weekly Photo Challenge: Split-Second Story: VICTORY

The challenge for this week: Tell a story by split second photo.

 

For these boys, hockey is their life. They eat, breathe and sleep hockey. Often one would find them practicing on their own, motivated by circumstance to better themselves, their lives and their futures.

 

PLACE: South Africa.

 

A  hard earned victory over their greatest of opponents. 

A hard earned victory over their greatest of opponents.

http://dailypost.wordpress.com/dp_photo_challenge/split-second-story/